نداشت ؛ سى و يكم ، بىميلى دل به اعتبارات دنيا ؛ سى و دوّم ، نگاشتن اين گرامىنامه ( آيين اكبرى ) . مذهب و جهان‌بينى شيخ ابو الفضل تقريرات شيخ ابو الفضل در ذكر احوال خود و نيز گماشتن مستحفظان براى محافظت از قبر ملا احمد تتوى « 1 » شيعى مذهب ( مقتول به سال 955 ق . ) به كمك برادر وى شيخ ابو الفيض ، دلالت بر تشيّع او و پدرش مىنمايد ؛ و نيز قضيهء ملاقات شيخ مبارك و شيخ ابو الفيض با شيخ عبد النبى صدر ، مجتهد وقت ، در روزگار فلاكت و ندارى - كه شيخ عبد النبى هر دو را به اتّهام تشيّع مورد سرزنش قرار مىدهد و از منزل خود بيرون مىاندازد دليل ديگرى است بر اثبات اين امر . « 2 » صاحب ذخيرة الخوانين گويد : « شيخ شبها به خانهء درويشان رفته اشرفيها مىگذرانيد و التماس مىكرد كه براى سلامتى ايمان ابو الفضل دعا كنيد ، و اين لفظ بارگير كلامش بود كه آه چه بايد كرد ؟ و دست بر زانو مىزد و آهى سرد مىكشيد . ناسزا بر زبان نداشت . بدگويى و غير حاضرى و بازيافت و فروغى هرگز در سر كار او نبود . » شاه ابو المعالى قادرى ، يكى از مشايخ لاهور ، در خصوص مذهب شيخ ابو الفضل گويد : « من از كارهاى ابو الفضل انكار داشتم . شبى در خواب ديدم كه در مجلس جناب رسالت ابو الفضل را حاضر كردند .

--> ( 1 ) . وى مؤلّف تاريخ الفى است كه وقايع را از اوّلين سال رحلت رسول للّه ( ص ) تا زمان چنگيز خان نوشته است و چون در سال 995 ه . ق به دست ميرزا فولاد بر لاش كشته شد ، بقيهء وقايع را آصف خان دنبال كرد . اين كتاب به تصحيح و تحشيهء نگارنده به زودى از سوى سازمان آموزش انقلاب اسلامى در اختيار علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت . ( 2 ) . شاهنواز خان ، مآثر الامرا ، ج 2 ، ص 586 و 610 .